Bugün dünya genelinde "Sevgililer Günü" olarak kutlanan 14 Şubat, popüler kültürün ve ticaret dünyasının bir parçası haline gelmiş olsa da, bu tarihin kökenleri antik çağların derinliklerine, kanlı ritüellere ve yasaklanmış aşkların hüzünlü öykülerine uzanmaktadır. Tarihsel perspektiften bakıldığında 14 Şubat, tek bir olaydan ziyade, antik Roma’nın bereket festivalleri ile Hristiyanlığın erken dönemindeki şehitlik anlatılarının birbirine karıştığı, zamanla evrilerek romantik bir kimlik kazanan kültürel bir katmandır.

Bu tarihin en eski kökeni, Antik Roma’da 13-15 Şubat tarihleri arasında kutlanan Lupercalia Festivali'dir. Roma'nın kurucuları Romulus ve Remus'u emziren dişi kurdun onuruna düzenlenen bu festival, baharın müjdecisi ve bir arınma ritüeliydi. Festival sırasında kurban edilen hayvanların derilerinden yapılan şeritlerle sokaklarda koşulur, bu şeritlerin dokunduğu kadınların bereketli olacağına inanılırdı. Genç erkeklerin ve kadınların isimlerinin bir kutudan çekilerek eşleştiği bu arkaik gelenek, bugünkü sevgililer günü eşleşmelerinin en ilkel ve sert formu olarak kabul edilebilir.

Hristiyanlığın Roma İmparatorluğu'nda yayılmasıyla birlikte, kilise bu pagan festivallerini Hristiyan bir kimliğe büründürmeye çalıştı. 496 yılında Papa Gelasius, 14 Şubat'ı Aziz Valentin günü olarak ilan etti. Ancak tarihte bu isimle anılan ve 14 Şubat'ta idam edilen birden fazla aziz bulunmaktadır. En yaygın anlatı, İmparator II. Claudius döneminde yaşayan din adamı Valentin üzerinedir. Claudius, savaşçıların dikkatini dağıttığı gerekçesiyle genç erkeklerin evlenmesini yasaklamıştı. Valentin ise bu yasağa karşı gelerek gizlice nikah kıymaya devam etmiş, durumu fark eden imparator tarafından hapse atılmış ve 14 Şubat (yaklaşık MS 270) tarihinde idam edilmiştir. Efsaneye göre Valentin, hapisteyken gardiyanın kızına bir aşk notu bırakmış ve altına "Senin Valentin'inden" imzasını atmıştır; bu da tarihteki ilk sevgililer günü kartı kabul edilir.

14 Şubat'ın romantik bir edebiyat temasına dönüşmesi ise Orta Çağ’da gerçekleşmiştir. Ünlü İngiliz şair Geoffrey Chaucer, 1382 tarihli bir şiirinde kuşların eşlerini seçtiği günün 14 Şubat olduğunu belirterek, bu tarihi aşkla ve doğanın uyanışıyla ilişkilendirmiştir. Rönesans dönemine gelindiğinde ise sevgililerin birbirlerine şiirler ve el yazması mektuplar göndermesi saray çevrelerinde bir gelenek halini almıştır. 18. yüzyıldan itibaren matbaanın gelişmesiyle hazır kartlar piyasaya sürülmüş, Sanayi Devrimi ile birlikte bu kutlamalar küresel bir ticari hacme ulaşmıştır.

Günümüzde 14 Şubat, her ne kadar tüketim odaklı bir gün olarak eleştirilse de, kökenindeki "yasaklara karşı sevgiyi koruma" ve "doğanın yeniden doğuşu" temalarıyla insanlık tarihindeki yerini korumaktadır. Bu tarih, bize duyguların kurumsallaşmadan önce nasıl ritüelleştiğini ve yüzyıllar boyunca form değiştirerek bugüne nasıl ulaştığını gösteren eşsiz bir kültürel simgedir.